Pałac w Rusinowie

Pałac w Rusinowie to naprawdę wyjątkowe miejsce. Miałam okazję być tam na weselu u rodziny i jestem pod ogromnym wrażeniem. Wnętrza utrzymane w starym, pałacowym stylu tworzą niesamowity klimat i nadają całemu miejscu niepowtarzalnego charakteru. Jedzenie było bardzo smaczne, wszystko świeże i świetnie przygotowane. Ogromnym plusem są również przemili właściciele oraz dwa urocze psy, które dodają temu miejscu jeszcze więcej ciepła. Cały obiekt jest bardzo czysty, zadbany i schludny, a dostępne miejsca noclegowe są dużym udogodnieniem dla gości. Z całego serca polecam Pałac w Rusinowie na wesela i inne uroczystości- to idealne miejsce na wyjątkowe okazje.

Pałac Dembińskich w Rusinowie wzniesiono w latach 1777–1786 (fundacja Urszuli z Morsztynów Dembińskiej). Pełnił on funkcję jesienno-zimowej rezydencji rodziny, pozwalając na zarządzanie okolicznymi dobrami (kluczem przysuskim) poza sezonem letnim spędzanym w Szczekocinach.

Wcześniej Dembińscy wznieśli także rezydencje w Krakowie i w Warszawie (1760–1770) oraz reprezentacyjny pałac w Szczekocinach (1770–1780).

Pani Urszula z Morsztynów Dembińska (1746–1825), żona Franciszka Dembińskiego z Przysuchy okazała się niezwykle obrotną i wpływową arystokratką, filantropką i znaną mecenaską sztuki.
Pochodziła spod Krakowa, wykształcenie zdobyła w Niemczech (w klasztornej szkole sióstr wizytek we Wrocławiu / Breslau).
Mając lat 16 wyszła za mąż za 32-letniego Franciszka Dembińskiego. Młode małżeństwo przez czternaście lat rozwijało interesy i kontakty, od Krakowa do Warszawy. Po śmierci męża (1776) Urszula przez ponad 50 lat zarządzała sama licznymi dobrami ziemskimi (Przysucha, Szczekociny), skąd czerpała ogromne dochody.

Franciszek Dembiński (1730-1777) z Przysuchy był krakowskim urzędnikiem ziemskim. ​Razem z żoną zainicjował budowę czterech pałaców - w Krakowie (ul. Wiślna 7, ok. 2435 m²), w Warszawie (ok. 5085 m²), Rusinowie koło Przysuchy (ok. 1000 m²), w Szczekocinach (ok. 1000 m², ten ciągle czeka na współczesny remont), podczas budowy tego ostatniego zmarł.

Po jego śmierci 31-letnia Urszula przejęła samodzielne zarządzanie ogromnym majątkiem przemysłowym i ziemskim, stając się jedną z najprężniejszych kobiet - przedsiębiorców swojej epoki.
Rozwinęła ośrodek przemysłowy w Przysusze (dymarki, kuźnice i zakłady metalowe, co przynosiło jej ogromne zyski), wznosiła domy dla rzemieślników (sprowadzanych do Przysuchy z Niemiec, m. in. rodzice Oskara Kolberga) i robotników. W Wysowej (w Beskidzie Niskim koło Gorlic) stworzyła jedno z pierwszych polskich sanatoriów.
​Jako filantropka hojnie wspierała przytułki, szpitale oraz szkoły.
W Krakowie ufundowała słynne łańcuchy na kamiennych słupach wokół kościoła Mariackiego, św. Anny i Dominikanów, za co miasto uhonorowało ją tablicą pamiątkową.
​Mecenat i kolekcjonerstwo: fundowała liczne kościoły (np. w Przysusze i Szczekocinach). Była mecenaską sztuki – portretowali ją najlepsi malarze epoki, w tym Johann Baptist von Lampi i Marcello Bacciarelli.
​Wpływy społeczne: Nazywano ją "carową krakowską" ze względu na autorytet i bogactwo. W swoich dobrach gościła króla Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz Tadeusza Kościuszkę.

Choć jako wpływowa ziemianka bywała w Warszawie to na stałe mieszkała albo w Szczekocinach (latem), albo w Rusinowie (zimą). Zmarła w Krakowie, a pochowana została w kościele parafialnym św. Bartłomieja w Szczekocinach.

Urszula Dembińska miała troje dzieci (ród do dziś żyje w Polsce).

Po śmierci Urszuli z Morsztynów Dembińskiej (1825) majątek odziedziczyła jej córka Salomea Wielhorska. Następnie przeszedł on w ręce jej syna Józefa Wielhorskiego, a po 1851 roku dobra zostały podzielone i wielokrotnie zmieniały właścicieli.
Na początku XX wieku majątek nabyła
rodzina Kobylańskich z Drzewicy. Samuel Kobylański ufundował drewniany kościół w Rusinowie naprzeciwko pałacu (1925).

​Emilia z Kobylańskich Dąbrowska – była ostatnią przedwojenną właścicielką obiektu. W jej rękach (oraz rodziny Dąbrowskich) pałac pozostał także krótko po II wojnie światowej jako tzw. resztówka.

Niezwykłe miejsce, wspaniali gospodarze, miła obsługa

Pałac robi imponujące wrażenie na pierwszy rzut oka. Niemniej na miejscu dowiadujemy się, iż w okresie wakacyjnym nie jest dostępny dla zwykłego śmiertelnika, który nie zamawia imprezy okolicznościowej. Ciężko więc wystawić dokładną ocenę.

Pięknie odrestaurowany pałac z dużą dbałością o szczegóły. Właściciele wkładają serce w to miejsce, co widać na każdym kroku. Zadbany teren wokół pałacu, klimatyczne wnętrza przystosowane do organizacji mniejszych i większych przyjęć oraz pyszna kuchnia to niewątpliwe atuty tego miejsca. Jest też basen, sala zabaw dla dzieci, piękne alejki do spacerowania oraz kolekcja starych samochodów...A to i tak nie wszystko... :) po prostu warto tu zajrzeć :)